Jaki jest najszybszy samochód na świecie?

Najszybsze auto na świecie według oficjalnego, dwukierunkowego pomiaru to seryjne SSC Tuatara, które w 2021 roku osiągnęło średnią prędkość 455,3 km/h. W nowszych, jednokierunkowych próbach oraz symulacjach komputerowych producenci deklarują już jednak wartości sięgające ponad 490–530 km/h.

Oficjalnie najszybszym seryjnym samochodem świata jest SSC Tuatara z potwierdzonym wynikiem 455,3 km/h, natomiast w testach jednokierunkowych i symulacjach producenci tacy jak Koenigsegg czy Bugatti przekraczają już bariery 490-530 km/h.

Ranking najszybszych samochodów świata – liderzy prędkości

W ścisłej czołówce znajdują się auta, które przesuwają granice osiągów zarówno w świecie spalinowym, jak i elektrycznym. Poniżej zestawienie najczęściej wymienianych rekordzistów – z podziałem na jednostkę napędową, moc, prędkość maksymalną i przyspieszenie.

Koenigsegg Jesko Absolut

Jesko Absolut to najnowsza propozycja szwedzkiej marki, zaprojektowana wyłącznie po to, by bić rekordy prędkości. Producent deklaruje, że auto może osiągnąć nawet 531 km/h, ale wynik ten opiera się na zaawansowanych symulacjach komputerowych. Do oficjalnego testu brakuje obecnie toru o wystarczająco długiej, idealnie równej prostej.

• Silnik: podwójnie turbodoładowany V8 o pojemności 5,0 l,
• Moc: około 1600 KM (na paliwie E85),
• Prędkość maksymalna: 531 km/h (330 mph – wartość zadeklarowana przez producenta, niezmierzona w oficjalnej próbie),
• Przyspieszenie 0–100 km/h: około 2,5 s.

Bugatti Chiron Super Sport 300+

Chiron Super Sport 300+ jako pierwszy samochód seryjny przekroczył barierę 300 mil/h. W 2019 roku na torze testowym w Niemczech przedprodukcyjny egzemplarz osiągnął prędkość 490,48 km/h (304,773 mph). Wynik ten pozostaje jednak nieoficjalny – pomiar wykonano tylko w jednym kierunku, a do próby użyto prototypu, a nie auta klienckiego.

• Silnik: W16 z czterema turbosprężarkami, pojemność 8,0 l,
• Moc: około 1600 KM,
• Prędkość maksymalna: 490,48 km/h (rekord jednokierunkowy, bez dwukierunkowego potwierdzenia),
• Przyspieszenie 0–100 km/h: około 2,4 s.

W gamie francuskiej marki pojawił się też torowy Bugatti Bolide, projektowany jako ekstremalna ewolucja koncepcji W16. Według danych producenta ma on potencjał rozpędzenia się do około 498 km/h, co czyni Bolide nowym, wewnętrznym liderem prędkości w stajni Bugatti, stawianym obok Chirona Super Sport 300+ jako pokaz możliwości technicznych marki.

SSC Tuatara

SSC Tuatara to oficjalny rekordzista wśród seryjnych aut drogowych. W styczniu 2021 roku produkcyjny egzemplarz uzyskał średnią prędkość 455,3 km/h w dwóch przejazdach w przeciwnych kierunkach, mierzonych certyfikowanym sprzętem GPS. Wcześniejsze doniesienia o przekroczeniu 508 km/h, a nawet 532 km/h zostały szeroko podważone i nie są uznawane za oficjalne rekordy.

• Silnik: podwójnie turbodoładowany V8 o pojemności 5,9 l,
• Moc: do około 1750 KM (w zależności od użytego paliwa),
• Prędkość maksymalna: 455,3 km/h (oficjalny, zweryfikowany rekord dwukierunkowy),
• Przyspieszenie 0–100 km/h: około 2,5 s.

Yangwang U9 Xtreme

Chiński elektryczny hipersamochód Yangwang U9 Xtreme to jedna z największych sensacji ostatnich lat. We wrześniu 2025 roku na torze testowym w Papenburgu prototypowy egzemplarz osiągnął nieoficjalną prędkość 496,22 km/h. Przejazd odbył się tylko w jednym kierunku, więc wyniku nie można traktować jako oficjalnego rekordu, ale pokazuje on, jak daleko zaszły już konstrukcje z napędem elektrycznym.

• Silnik: cztery silniki elektryczne (po jednym na każde koło),
• Moc: łączna moc 2220 kW – ponad 2900 KM,
• Prędkość maksymalna: 496,22 km/h (wynik jednokierunkowy, niezatwierdzony jako oficjalny rekord),
• Przyspieszenie 0–100 km/h: około 2,3–2,4 s.

Cena tego modelu w Chinach oscyluje w okolicach 250 tysięcy dolarów, co stawia go w zupełnie innej lidze kosztowej niż zachodnie hipersamochody – przy porównywalnych lub wyższych osiągach.

Rimac Nevera

Rimac Nevera to jedno z najbardziej zaawansowanych elektrycznych hiperaut na świecie. Chorwacki producent udokumentował dla tego modelu prędkość maksymalną 412 km/h (w części materiałów technicznych można spotkać też parametr 415 km/h), co czyni Neverę jednym z najszybszych seryjnych samochodów elektrycznych dopuszczonych do ruchu po drogach publicznych.

• Silnik: cztery silniki elektryczne, po jednym przy każdym kole,
• Moc: 1888 KM,
• Prędkość maksymalna: 412–415 km/h (w zależności od specyfikacji i trybu jazdy),
• Przyspieszenie 0–100 km/h: około 1,9 s.

Nevera jest też rekordzistą w sprintach – jej przyspieszenie porównuje się częściej z myśliwcami niż z klasycznymi samochodami sportowymi.

Chińska rewolucja elektryczna: Yangwang U9 Xtreme

Wejście marki Yangwang, należącej do koncernu BYD, do segmentu hipersamochodów pokazuje, jak bardzo zmienił się układ sił w motoryzacji. Model U9 Xtreme łączy niezwykle wydajny napęd elektryczny – cztery jednostki o łącznej mocy 2220 kW – z zaawansowaną aerodynamiką i rozbudowanymi systemami stabilizacji nadwozia. Jednokierunkowy wynik 496,22 km/h osiągnięty na torze w Papenburgu sprawia, że jest to obecnie najszybszy elektryczny hipersamochód na świecie pod względem zarejestrowanej, choć nieoficjalnej prędkości maksymalnej. Przy cenie około 250 000 dolarów U9 Xtreme stawia pod znakiem zapytania dotychczasowe reguły gry, w których tak ekstremalne osiągi zarezerwowane były dla aut wielokrotnie droższych.

Rimac Nevera – elektryczny rekordzista przyspieszenia

Rimac Nevera pokazuje, jak bardzo napęd elektryczny zmienił sposób myślenia o osiągach. Cztery silniki, rozmieszczone przy każdym z kół, generują łączną moc 1888 KM i moment obrotowy, który pozwala rozpędzić auto od 0 do 100 km/h w około 1,9 sekundy. To poziom wcześniej zarezerwowany dla aut drag racingowych, a nie drogowych gran turismo z klimatyzacją i multimediami.

Oficjalnie udokumentowana prędkość maksymalna Nevery wynosi 412 km/h, choć w części dokumentacji technicznej pojawia się wartość 415 km/h. Niezależnie od przyjętej liczby, to jeden z najwyższych wyników osiągniętych przez seryjne auto elektryczne. Co ważne, Nevera jest nie tylko szybka w linii prostej – zaawansowane systemy wektorowania momentu napędowego i rozbudowany układ chłodzenia baterii sprawiają, że potrafi powtarzalnie uzyskiwać te osiągi, także na torze.

Technologia i innowacje

Napęd najszybszych samochodów świata opiera się na ekstremalnej gęstości mocy, a więc możliwości uzyskania jak największej ilości koni mechanicznych z każdej jednostki pojemności czy kilograma masy. W tym celu stosuje się silniki z podwójnym turbodoładowaniem, wielostopniowe układy chłodzenia powietrza doładowującego oraz paliwa, a także bardzo lekkie materiały konstrukcyjne, takie jak włókno węglowe i stop tytanu. Ogromne znaczenie ma też aerodynamika – odpowiednie ukształtowanie nadwozia obniża współczynnik oporu powietrza i równocześnie generuje siłę docisku, która utrzymuje auto stabilnie przy prędkościach znacznie powyżej 400 km/h.

Współczesne superauta często korzystają z hybrydowych układów napędowych, w których silnik spalinowy wspiera mocny silnik lub silniki elektryczne. Pozwala to osiągać zarówno wysoką prędkość maksymalną, jak i błyskawiczne przyspieszenie. W takich samochodach stosuje się specjalnie projektowane opony, zdolne do pracy przy olbrzymich przeciążeniach i temperaturach, a także zaawansowane systemy kontroli trakcji i stabilizacji, które czuwają nad tym, by pełna moc trafiała na asfalt w sposób możliwie bezpieczny i przewidywalny nawet przy skrajnych prędkościach.

Jak mierzy się rekordy prędkości?

Rekord prędkości samochodu drogowego to coś więcej niż jednorazowe rozpędzenie auta „ile fabryka dała”. Aby wynik był porównywalny i szeroko uznawany, musi zostać spełnionych kilka warunków, które eliminują wpływ wiatru, nachylenia terenu czy samej metody pomiaru.

Za oficjalny rekord uznaje się zwykle średnią z dwóch przejazdów wykonanych w przeciwnych kierunkach na tym samym odcinku. Różnica między jazdą „z wiatrem” i „pod wiatr” potrafi wynosić kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt kilometrów na godzinę. Średnia z obu przejazdów pozwala urealnić wynik i porównać go z innymi próbami. Podobnie działa kompensacja różnic wysokości – jeśli tor ma lekki spadek w jednym kierunku, w drugim będzie podjazd.

Do pomiaru stosuje się certyfikowane systemy GPS/GNSS, takie jak Racelogic VBOX, często wspierane dodatkowymi urządzeniami inercyjnymi. Dzięki temu rejestrowane są nie tylko wartości szczytowe, ale też cały przebieg prędkości w czasie. Jednokierunkowe przejazdy, oparte wyłącznie na danych z pokładowych liczników lub niesprawdzonych systemów, traktuje się jako ciekawostkę lub demonstrację możliwości, a nie oficjalny rekord.

Dlatego w opisach najszybszych aut często spotyka się trzy różne wartości: prędkość maksymalną z homologacji, deklarację producenta opartą na symulacjach lub testach jednokierunkowych oraz wynik z pełnoprawnej próby dwukierunkowej. To ta ostatnia liczba decyduje o tym, kto w danym momencie może nazywać się „najszybszym samochodem świata” w oficjalnym rozumieniu tego pojęcia.

Historia najszybszych samochodów

Na początku XX wieku najszybsze auta seryjne osiągały zaledwie około 117 km/h. Przykładem jest Mercedes-Simplex 60HP, który na przełomie wieków uchodził za absolutny szczyt możliwości technicznych. Dziś granica 400–450 km/h jest realnie przekraczana przez kilka modeli, a producenci mówią już o barierze 500 km/h. Taki przeskok dobrze pokazuje, jak ogromny postęp dokonał się w ciągu stu kilkunastu lat.

W latach 20. i 30. XX wieku marki takie jak Bugatti czy Mercedes-Benz rywalizowały o miano najszybszego samochodu, stosując coraz mocniejsze silniki rzędowe i pierwsze zaawansowane układy zawieszenia. W kolejnych dekadach do gry weszły Ferrari i Lamborghini, które w latach 60. i 70. na nowo zdefiniowały pojęcie auta sportowego, przenosząc silniki za kabinę i eksperymentując z rozwiązaniami rodem z wyścigów. Od tego czasu każda kolejna generacja superaut przesuwała poprzeczkę coraz wyżej – aż do takich modeli jak Ferrari F40 czy McLaren F1, które wyznaczyły standardy na przełomie lat 80. i 90.

Poniższa tabela pokazuje, jak zmieniały się prędkości maksymalne seryjnie produkowanych samochodów w XX wieku. Zestawienie nie obejmuje wszystkich rekordzistów, ale prezentuje kilka najważniejszych modeli, które odcisnęły wyraźne piętno na historii motoryzacji.

Przyszłość prędkości

Granica 500 km/h stała się dziś dla producentów hipersamochodów naturalnym celem – zarówno dla konstrukcji spalinowych, jak i elektrycznych. Koenigsegg rozwija Jesko Absolut z myślą o oficjalnym przekroczeniu tego pułapu, Bugatti eksperymentuje z nowymi konfiguracjami napędu, a marki takie jak Rimac czy Yangwang pokazują, że napęd elektryczny nie ustępuje spalinom pod względem czystej prędkości.

Na horyzoncie pojawiają się również technologie autonomicznej jazdy i coraz bardziej rozbudowane systemy wsparcia kierowcy, które mogą w przyszłości przejąć część obowiązków podczas ekstremalnych prób prędkości. Jednocześnie coraz ostrzejsze regulacje emisji i bezpieczeństwa drogowego sprawiają, że hipersamochody stają się konstrukcjami jeszcze bardziej niszowymi. Czy za kilka lat zobaczymy seryjne auto, które oficjalnie pojedzie ponad 500 km/h? To tylko kwestia czasu – pytanie brzmi raczej, który producent zrobi to jako pierwszy.